Een analyse van de wandelaar

Dit stuk schreef ik voor het blad: De Hessencombinatie op 02-07-2020.

Het lijkt wel alsof we met zijn allen massaal aan het wandelen zijn geslagen. En dit verschijnsel is positief, want wandelen is namelijk ontzettend gezond. 

Wanneer ik mijn huis verlaat om een frisse neus te halen, kan ik mij verwonderen over alle verschillende soorten mensen en types die mij voorbij wandelen of fietsen. Let maar eens op, tijdens het wandelen kom je van allerlei verschillende mensen tegen. Je zou de wandelaars uit deze omgeving bijna kunnen categoriseren in groepen. Ik ben benieuwd of de wandelaars onder ons zich hierin kunnen herkennen. Hier een kleine greep uit de wandelaars die ik zo nu en dan tegenkom. Neem deze analyse overigens met een flinke korrel zout.

Laten we beginnen met het oudere stel dat al een hele poos bij elkaar is en nog steeds hun dagelijkse rondje loopt. Meestal wordt er tijdens de wandeling niet veel gezegd. Maar ik kan er wel van genieten, zo’n ouder stel komt vaak vertederend op je over. Dit dagelijkse ritueel zouden de millennials (de generatie die geboren is tussen 1980 en 1996) omschrijven als: ‘couple goals’. En ik moet bekennen dat ik ook op deze manier oud zou willen worden.

Verder heb je het jonge gezin met kinderen, waarbij de vader vaak voorop loopt en de vrouw glimlachend bij de kinderwagen staat en wacht op haar andere kind dat iets achterop is geraakt. De man heeft in dit geval niet door dat zijn vrouw stilstaat en aan het wachten is.

Je hebt de oudere man die graag contact maakt maar die niet heel veel woorden uit zijn mond krijgt wanneer je hem tegemoet loopt. Vaak komt er gelukkig altijd wel een vriendelijk knikje vanaf.

Dan heb je de doorgewinterde wandelaars die zelfs in de zomer met hoge sokken en rugzakken vol overlevingspakketten rondlopen. Die hoge sokken zijn trouwens aan te raden tegen de vervelende beestjes genaamd teken, maar dat terzijde. Deze groep wandelaars kijkt meestal een beetje verdwaald om zich heen, alsof ze er al een hele reis op hebben zitten. Een enkele keer wordt de kaart met aanwijzingen erbij gepakt, de telefoon daarentegen blijft opgeborgen in de rugzak.

Je hebt de vriendinnen uit het dorp die gezond willen blijven door elke week samen een rondje te lopen en bij te kletsen over de kunst van het leven en alle facetten die daarbij horen.

Af en toe komt er een hardloper of hardloopster voorbij. Deze mensen rennen vaak alleen. Het valt mij trouwens op dat mannen vaak ‘hallo’ zeggen en duidelijk willen maken dat ze er al heel wat kilometers op hebben zitten. De vrouwen die mij voorbij rennen daarentegen, trekken zich vaak terug wanneer ze langs mij heen rennen. Ze hebben hun oortjes in en maken liever geen contact. Soms lijkt het bijna alsof ze zich schamen voor het feit dat ze aan het rennen zijn, als ik het even heel zwart-wit mag benoemen. Daarin zou je bijna een soort tegenpool kunnen zien. Maar dit is natuurlijk voor iedereen verschillend. Het zou ook goed kunnen dat de hardloopsters juist deze tijd lekker voor zichzelf willen nemen en even niet teveel willen met de omgeving. Hardlopers en hardloopsters krijgen in ieder geval zeker mijn respect, want ze geven toch net dat tandje extra.

De laatste groep die bij mij opkomt is het nette stel dat eigenlijk iets te net gekleed is voor een wandeling in de natuur en dus waarschijnlijk niet meer dan een kwartiertje gaat lopen. Vaak doen ze het meer voor de vorm, voor het idee, of om hun nieuwe kleding te kunnen dragen en eventueel te kunnen laten zien wat voor een nette, gegoede mensen het eigenlijk zijn.

Nu in de coronatijd (want de anderhalve-meter-samenleving geldt op het moment dat ik dit schrijf nog steeds), kun je natuurlijk ook een onderscheid maken tussen de mensen die met 1,5 meter langs je heen lopen, de mensen die de 1,5 meterregel totaal lijken te zijn vergeten, de mensen die je vragend aan blijven kijken en vervolgens langs de kant blijven staan om te kijken wat jij gaat doen. En de mensen die met zo’n grote boog om je heen lopen en bij wijze van een hele andere route nemen en snel een ander pad inslaan wanneer ze je zien. Maar wie weet, misschien heeft dat laatste minder met corona te maken dan ik denk.

Het is in ieder geval altijd een avontuur en het is nooit saai, zo’n wandeling. Misschien kijkt u nu toch iets anders naar de persoon die u een volgende keer tijdens het wandelen tegenkomt, wie weet. En waar ik mijzelf onder zou scharen? Dat laat ik veilig in het midden.

Take care!

de herfst is aangebroken 🍂

Daar zit ik dan, op mijn bed met mijn laptop op schoot. Eindelijk. Het voelt als een eeuwigheid geleden en ik merk dat ik twijfel over het feit of ik nog kan schrijven. Of ik nog weet hoe het moet, gedachten uittypen tot volledige zinnen.

De dagen zijn voorbij gevlogen en de herfst is inmiddels aangebroken. We gaan weer een nieuw seizoen in, een nieuwe periode vol met veel thee, mooie kleuren en weersveranderingen. Voor me staat een kopje appel kaneel thee, herfstiger kun je het bijna niet hebben. Gisteren sprak ik tijdens een avondwandeling met mijn vader over de mooie dingen van de herfst. Ik vroeg hem specifiek naar de dingen en/of momenten die hij fijn vond aan dit seizoen. Hij sprak toen over thuiskomen na een wandeling door de storm, de mist die zich vormt in de vroege morgenuren en de kleuren van het blad. Ik voegde daar de tamme kastanjes, de warme kopjes thee en de dekens aan toe.

Twee dagen geleden vroeg iemand hoe ze om moest gaan met somberheid in deze tijd. De laatste tijd merkte ze (mede door de situatie rondom Corona) dat ze zich regelmatig somber voelt. Ze vertelde dat ze wel dingen probeerde te ondernemen maar daar vaak helemaal niet veel zin in had. Dit voelde dan weer tegenstrijdig omdat ze wist dat ze zich bijvoorbeeld beter zou voelen na een sportsessie.

Ik snapte wel wat ze bedoelde. Waar er eerst nog redelijk wat hoop was, lijkt de situatie rondom Corona nu niet beter te worden. Dit kan zorgen voor een uitzichtloos gevoel. Het is makkelijk om je te verliezen in de nieuwsberichten. Al zul je dan snel merken dat je hier niet blijer van wordt, integendeel. De controle die sommigen fijn vinden om te hebben, of beter gezegd het idee dat we controle hebben over het leven lijkt er niet meer echt te zijn. Daarom is het denk ik verstandig om niet teveel vooruit te willen kijken, we worden in deze tijd ook een beetje gedwongen om per dag te leven.

Het advies wat ik uiteindelijk gaf was iets in de trant van:
” Weet dat je niet de enige bent. Je af en toe somber voelen is een universeel gevoel, de één heeft moeite met de weersveranderingen en de ander verliest zich in nieuws en cijfers en voelt zich hierdoor weer rot. Volgens mij is het belangrijk om dit eerst te accepteren. Verder is het al heel goed dat je de eerste signalen van je lichaam of gedachten herkent. Probeer niet te vechten tegen je gevoel maar kijk naar wat je wil en nodig hebt in plaats van naar wat je moet. Probeer te kiezen voor gezonde gewoontes in plaats van snelle, ongezonde gewoontes. Neem bijvoorbeeld een warm bad, luister naar een fijne podcast, lees een boek, koop je lievelingsthee en slik extra vitamine D. Verder helpt het om toch even een frisse neus te halen, al ga je maar een halfuurtje naar buiten. Je hoeft het niet meteen zwaar voor jezelf te maken, iets van beweging doet vaak al wonderen”.

Nu ik dit advies teruglees lijkt het bijna te simpel voor woorden. Maar dit zijn precies de dingen die ik probeer te doen. Ik voel mij nu niet somber maar ik liep wel een verkoudheid op waardoor ik voelde dat ik extra goed voor mezelf moest zorgen.

Ik hoop dat iedereen zich verder goed en gezond voelt en bij deze wens ik jullie een hele fijne dag.

The leaves fall, the wind blows, and the farm country slowly changes from the summer cottons into its winter wools.     

Henry Beston