Een analyse van de wandelaar

Dit stuk schreef ik voor het blad: De Hessencombinatie op 02-07-2020.

Het lijkt wel alsof we met zijn allen massaal aan het wandelen zijn geslagen. En dit verschijnsel is positief, want wandelen is namelijk ontzettend gezond. 

Wanneer ik mijn huis verlaat om een frisse neus te halen, kan ik mij verwonderen over alle verschillende soorten mensen en types die mij voorbij wandelen of fietsen. Let maar eens op, tijdens het wandelen kom je van allerlei verschillende mensen tegen. Je zou de wandelaars uit deze omgeving bijna kunnen categoriseren in groepen. Ik ben benieuwd of de wandelaars onder ons zich hierin kunnen herkennen. Hier een kleine greep uit de wandelaars die ik zo nu en dan tegenkom. Neem deze analyse overigens met een flinke korrel zout.

Laten we beginnen met het oudere stel dat al een hele poos bij elkaar is en nog steeds hun dagelijkse rondje loopt. Meestal wordt er tijdens de wandeling niet veel gezegd. Maar ik kan er wel van genieten, zo’n ouder stel komt vaak vertederend op je over. Dit dagelijkse ritueel zouden de millennials (de generatie die geboren is tussen 1980 en 1996) omschrijven als: ‘couple goals’. En ik moet bekennen dat ik ook op deze manier oud zou willen worden.

Verder heb je het jonge gezin met kinderen, waarbij de vader vaak voorop loopt en de vrouw glimlachend bij de kinderwagen staat en wacht op haar andere kind dat iets achterop is geraakt. De man heeft in dit geval niet door dat zijn vrouw stilstaat en aan het wachten is.

Je hebt de oudere man die graag contact maakt maar die niet heel veel woorden uit zijn mond krijgt wanneer je hem tegemoet loopt. Vaak komt er gelukkig altijd wel een vriendelijk knikje vanaf.

Dan heb je de doorgewinterde wandelaars die zelfs in de zomer met hoge sokken en rugzakken vol overlevingspakketten rondlopen. Die hoge sokken zijn trouwens aan te raden tegen de vervelende beestjes genaamd teken, maar dat terzijde. Deze groep wandelaars kijkt meestal een beetje verdwaald om zich heen, alsof ze er al een hele reis op hebben zitten. Een enkele keer wordt de kaart met aanwijzingen erbij gepakt, de telefoon daarentegen blijft opgeborgen in de rugzak.

Je hebt de vriendinnen uit het dorp die gezond willen blijven door elke week samen een rondje te lopen en bij te kletsen over de kunst van het leven en alle facetten die daarbij horen.

Af en toe komt er een hardloper of hardloopster voorbij. Deze mensen rennen vaak alleen. Het valt mij trouwens op dat mannen vaak ‘hallo’ zeggen en duidelijk willen maken dat ze er al heel wat kilometers op hebben zitten. De vrouwen die mij voorbij rennen daarentegen, trekken zich vaak terug wanneer ze langs mij heen rennen. Ze hebben hun oortjes in en maken liever geen contact. Soms lijkt het bijna alsof ze zich schamen voor het feit dat ze aan het rennen zijn, als ik het even heel zwart-wit mag benoemen. Daarin zou je bijna een soort tegenpool kunnen zien. Maar dit is natuurlijk voor iedereen verschillend. Het zou ook goed kunnen dat de hardloopsters juist deze tijd lekker voor zichzelf willen nemen en even niet teveel willen met de omgeving. Hardlopers en hardloopsters krijgen in ieder geval zeker mijn respect, want ze geven toch net dat tandje extra.

De laatste groep die bij mij opkomt is het nette stel dat eigenlijk iets te net gekleed is voor een wandeling in de natuur en dus waarschijnlijk niet meer dan een kwartiertje gaat lopen. Vaak doen ze het meer voor de vorm, voor het idee, of om hun nieuwe kleding te kunnen dragen en eventueel te kunnen laten zien wat voor een nette, gegoede mensen het eigenlijk zijn.

Nu in de coronatijd (want de anderhalve-meter-samenleving geldt op het moment dat ik dit schrijf nog steeds), kun je natuurlijk ook een onderscheid maken tussen de mensen die met 1,5 meter langs je heen lopen, de mensen die de 1,5 meterregel totaal lijken te zijn vergeten, de mensen die je vragend aan blijven kijken en vervolgens langs de kant blijven staan om te kijken wat jij gaat doen. En de mensen die met zo’n grote boog om je heen lopen en bij wijze van een hele andere route nemen en snel een ander pad inslaan wanneer ze je zien. Maar wie weet, misschien heeft dat laatste minder met corona te maken dan ik denk.

Het is in ieder geval altijd een avontuur en het is nooit saai, zo’n wandeling. Misschien kijkt u nu toch iets anders naar de persoon die u een volgende keer tijdens het wandelen tegenkomt, wie weet. En waar ik mijzelf onder zou scharen? Dat laat ik veilig in het midden.

Take care!

Lief dagboek p.3

_DSC0006
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ik adem diep in en uit en kijk om mij heen. Voor mij staat een een heet kopje koffie waar de damp nog vanaf komt. Naast mij op de bank liggen twee katten en schuin links van mij ligt de 3e kat heerlijk te relaxen in het zonnetje. Volgens mij zitten wij ondertussen alweer in quarantaine week 4. In de middag heb ik een paar boodschappen gedaan en net heb ik wat glas weggebracht. Verder ben ik van plan om vandaag nog een beetje te leren en in de avond een wandeling te maken. Dan is het minder druk, iets koeler en dan kan ik ook nog genieten van de zonsondergang.
Lees meer “Lief dagboek p.3”

Lief dagboek p.2

photo_2020-02-25_15-30-57
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ken je dat, dat alles even lijkt te kloppen? Ik heb dat nu. Ik merk dat alles eigenlijk best wel goed gaat en dat vind ik heel fijn. Ik weet beter wat ik wil en waar ik voor sta en dat voelt best bevrijdend.

Op dit moment ligt mijn kat ‘Sirius’ naast me en wanneer ik hem aai gaan zijn oogjes dicht. Katten lijken altijd te leven in het moment en vaak spiegel ik mezelf even aan een kat als ik me weer eens druk maak. Ik merk ook dat ik de laatste tijd minder afhankelijk ben van mensen. Vroeger dacht ik altijd iemand nodig te hebben. Nog een ding waar blij van word: het gevoel dat ik om hulp mag vragen maar geen anderen nodig heb. Ik weet nu dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk en dat vind ik fijn. Lees meer “Lief dagboek p.2”

5 fijne dingen om te doen

guin3-3

Mijn plan voor deze avond was om een wandeling te maken maar ik zag (gelukkig) net op tijd dat het flink gaat regenen. Terwijl ik deze zin type begint het oprecht te regenen haha. Ik zou een rondje gaan lopen met een vriendin maar zij liet weten dat ze uiteindelijk toch niet kon. Ik merk dat ik nu veel beter tegen veranderingen kan dan vroeger. Ik heb geen controle over het weer en ook niet over de acties van mijn vriendin en dat vind ik helemaal prima.

Het enige wat ik nu kan doen is zorgen dat ik zelf gewoon een hele fijne avond heb. En ik moet je zeggen, tot nu toe is mijn avond erg fijn. Het is zo belangrijk om dingen te hebben die je leuk of fijn vindt om te doen. Het is fijn om dingen te hebben die je zelf zou kunnen doen en waarbij je niet afhankelijk hoeft te zijn van een persoon. Als voorbeeld wil ik mijn neefje hiervoor gebruiken. Ik vind het zo mooi hoe hij zichzelf kan vermaken. In het leven is het zo belangrijk om met jezelf overweg te kunnen. En daarmee wil ik niet zeggen dat je niet met vrienden moet afspreken want dat is hartstikke leuk. Maar het leven is gewoon veel aangenamer als je ook jezelf goed kunt vermaken. Want soms ontstaan er situaties dat je alleen bent. Bij mijn roadtrip door zuid-Frankrijk was ik constant met andere mensen om me heen. Dit was ontzettend gezellig en ik was benieuwd hoe het zou zijn als ik thuis zou komen. Zou ik me niet gaan vervelen? En ik kan meteen het antwoord geven, ik heb me nog geen moment verveeld. Ik zou iedereen op het hart willen drukken dat het zo belangrijk is om minstens 3 dingen op een dag te doen voor jezelf, omdat je ze fijn vindt of omdat je er energie van krijgt.

Bij deze wil ik 5 dingen delen die ik ontzettend fijn vind om te doen:
Lees meer “5 fijne dingen om te doen”