Oktober

Oktober is voorbij en wat was het een gekke maand. Ergens ben ik dan ook blij dat ik deze maand achter me kan laten om eerlijk te zijn. Oktober had gelukkig ook zijn mooie momenten. Hieronder een korte terugblik.

Lijstje met dingen in Oktober

🍂 Ik las het boek Beautiful world van Sally Rooney.

🍂 Mijn minor is bekend en ik kan met enthousiasme zeggen dat ik toegelaten ben tot de minor die ik graag wil volgen.
🍂 Er was een prachtige regenboog te zien vanuit de trein.
🍂 De luchten waren deze maand prachtig.

🍂 Ik ging naar de film: The Father. Erg goed acteerwerk door Anthony Hopkins trouwens.
🍂 In het bos zag ik een marter, die had ik nog nooit gezien.
🍂 Ik ging een paar dagen later flink door mijn rug. Ik kreeg spit en dat betekende 2 weken lang niet/nauwelijks kunnen lopen en zitten.
Flink balen want ik had dit nog nooit eerder meegemaakt. Wat ga je dan anders naar een lichaam kijken. Voor mij betekende het dus vooral veel liggen en rusten in het zijn.
🍂 4 dagen lang was ik offline, zonder mobiel. Dat was heerlijk.
🍂 Ik vierde de verjaardag van mijn broer.
🍂 Mijn broer en ik namen mijn oma mee uit lunchen, dat was heel gezellig.

🍂 Een dierbare vriend stuurde het volgende nummer: Hollow Coves – Coastline en vertelde me dat hij dit nummer bij me vond passen
🍂 Ik kreeg een prachtig bureau, daar kan ik nu fijn aan schrijven.

Op naar een nieuwe maand met nieuwe mogelijkheden. Een fijne November allemaal.

Jong en oud

Dit stuk schreef ik voor het blad: De Hessencombinatie op 13-01-2021

Na een fijne wandeling met mijn oma kwam ik helemaal voldaan en tevreden thuis. Deze wandeling had mij goed gedaan. Ik had de vogels horen fluiten en een interessant gesprek gevoerd. Hoe kan het toch dat het gefluit van vogels mij altijd een instant gevoel van vrijheid geeft? Een vraagstuk voor een andere keer. Met name één bepaald onderwerp was me bijgebleven na ons gesprek. En dit onderwerp had eigenlijk niets met vreemde vogels of andere hoogvliegers te maken. Nee, het onderwerp waar ik op doel ging over de omgang van jongeren met ouderen.

Ik vroeg mijn oma tijdens de wandeling hoe zij aankeek tegen de jeugd van tegenwoordig. Een vraag die ik stelde was bijvoorbeeld: ‘Toont de jeugd van tegenwoordig n.og respect tegenover ouderen?’ In kranten en op het nieuws worden deze groepen vaak lijnrecht tegenover elkaar gezet. Dat vind ik jammer. Ouderen zijn ook jong geweest en wij jongeren hopen natuurlijk nog vele jaren voor ons te hebben en ook oud te worden.

Mijn oma glimlachte en vertelde mij toen dat het haar juist opviel dat met name jongeren haar opgewekt begroeten. Mijn oma fietst nogal graag en zij liet mij weten dat ze altijd blij wordt van jongeren die haar gedag zeggen. Op het moment dat ze die zin uitsprak merkte ik dat ik dit een antwoord was waar ik blij van werd.

Het doet me goed om te horen dat ouderen zich gerespecteerd voelen. Op de basisschool vond ik oudere mensen altijd schattig. Ik zag dan op weg naar school ouderen samen hand in hand lopen en smolt dan zelf bijna van mijn fiets af.

Ik merk bij mezelf dat ik nu nog steeds bewondering heb voor mensen die ouder zijn dan ik omdat ze veel meer hebben meegemaakt. Ze hebben meer verantwoordelijkheden en ze dragen vaak veel wijsheid bij zich. Het cliché luidt niet voor niets: ‘Wijsheid komt met de jaren.’

Het heeft ook iets moois natuurlijk, ouder worden.  Je wordt wijzer, hebt meer ervaring, kunt beter relativeren en vaak weet je veel beter waar je prioriteiten liggen. Je kunt beter keuzes maken omdat je jezelf beter kent en dus ook beter weet wat je wilt. FOMO valt weg, ik zou mij goed kunnen voorstellen dat men dit woord helemaal niet kent. FOMO is de afkorting van: Fear Of Missing Out. Een term die jongeren regelmatig gebruiken. Eigenlijk kun je het een beetje zien als keuzestress

Een groot dankwoord aan alle opa’s, oma’s en ouderen die geloven in de jeugd. Uiteindelijk lijken we natuurlijk ook wel op elkaar. We hebben iets minder levenservaring, maar wij worden uiteindelijk ook een dagje ouder met zijn allen. Mijn vertrouwen in de jeugd is er en ik ben gerustgesteld. En stiekem ook een beetje trots, want we doen het toch allemaal samen. We zijn er voor elkaar. 

Eén ding is zeker: fluitende vogels geven een gevoel van vrijheid. Maar vrijheid is eeuwig en deze quote van David Bowie klinkt ook als muziek in mijn oren:
 
Ouder worden is een fascinerend proces, waarin we worden wie we altijd al hadden moeten zijn.´ En zo is het. C´est la vie.

over schrijven, dromen en de tienerjaren

Mijn vanille geurkaars brandt, de verwarming staat aan en op de achtergrond klinkt muziek. Ik voel me dankbaar vandaag. Dankbaar voor mijn familie, mijn vrienden, het huis waar ik mij in bevind, voor mijn mijn gezondheid en de gezondheid van mensen om mij heen. Gisteravond besloot ik om mijn notitieboeken tevoorschijn te toveren. Ik bewaar deze in een plastic box en inmiddels heb ik een flinke verzameling aan volgeschreven notitieboeken. In de eerste jaren van mijn middelbareschooltijd schreef ik voornamelijk lijstjes, to-do lijstjes, doelen en planningen op. Later ben ik vaker gaan schrijven over mijn dagen, ervaringen, gedachten en gevoelens. Nu schrijf ik voornamelijk met het idee van the stream of consciousness. Dit is een techniek waarbij je zonder na te denken aan één stuk door blijft schrijven. Je denkt niet na over kloppende of mooie zinnen maar je laat de pen zijn werk doen. Schrijven brengt mij op deze manier veel.

Gisteravond las ik een aantal van mijn notitieboeken door en pas toen kwam ik erachter hoe erg mijn gedachten door de jaren heen zijn veranderd. Precies om deze reden zou ik iedereen aanraden om ook te gaan schrijven. Wanneer ik aan mijn middelbareschooltijd denk dan komen er herinneringen naar boven en dan heb ik een redelijk algemeen beeld van die tijd. Ik ervaar mijn middelbareschooltijd als een fijne en leerzame tijd. Ergens heb ik altijd het idee dat ik niet zoveel verander maar door het terughalen van deze herinneringen besefte ik mij hoe geleidelijk die verandering gaat. Zonder dat je dit doorhebt. Toen ik door de bladzijden heen bladerde, las ik hoe mijn gedachten en mentale staat toen waren. Dit zou ik nooit hebben kunnen terughalen uit mijn herinnering. Mijn zelfbeeld is echt onwijs veranderd met de jaren en dat vind ik echt iets positiefs. Ik heb mezelf veel beter leren kennen en daar waren al die ervaringen voor nodig. Het is fascinerend om te lezen over de dromen die ik toen had. Ik ben momenteel bezig met een online cursus en vandaag ging het over ‘dromen’. De vraag die werd gesteld was als volgt: ‘In hoeverre zijn de dromen die je hebt van jou?

Veel mensen streven doelen na omdat de buurman, de collega etc. ze ook nastreeft. Hierdoor verlies je uiteindelijk je eigen gevoel en je eigen vuur. De paradox van erbij willen horen maar ook authentiek en jezelf willen zijn is hierbij zo raak. Als ik naar mezelf kijk dan hecht ik veel waarde aan mensen die achter hun eigen ideeën en normen en waarden staan. Ik vind het mooi wanneer iemand zijn/haar grenzen kan bewaken en kan aangeven waar hij/zij behoefte aan heeft. Ik heb persoonlijk veel liever iemand die zichzelf is en eerlijk en congruent is, dan iemand die alleen maar bezig is met het aanpassen van zichzelf. Mensen die dicht bij zichzelf kunnen blijven nodigen vaak ook eerder uit om ditzelfde te doen. Wanneer ik terugblader in mijn dagboeken van vroeger dan zie ik dat ik nog veel meer bezig was met het uitvinden van mezelf, van mijn eigen ideeën, verlangens en gevoelens. En ik denk persoonlijk dat dit niet verkeerd is. Waarschijnlijk gaat iedereen in de puberteit door een fase van ontdekking, erbij willen horen, jezelf uitvinden etc. Nu pas ervaar ik zelf wat ouderen toentertijd tegen mij zeiden: ‘Wanneer je ouder wordt, worden andere dingen belangrijk en krijg je andere prioriteiten.’ Het klopt echt dat je steeds beter weet wie je bent of waar je voor staat naarmate je ouder wordt. Ik vind het fijn dat ik me veel minder druk maak over oppervlakkige dingen waar ik toch weinig controle over heb. En als ik graag iets wil veranderen dan doe ik dit voor mezelf.

Of ik dingen anders had gedaan? Nee, niet perse. Ik denk namelijk dat iedereen zijn eigen uitdagingen krijgt en heeft. Ik zou wel willen zeggen: maak je niet zoveel zorgen, geniet een beetje. Maar gelukkig weet ik dat ik dit ook heb gedaan en ergens kan ik nu alleen maar glimlachend teruglezen wat ik schreef over die interessante tienerjaren.

‘Aging is an extraordinary process where you become the person you always should have been’

David Bowie

Jezelf (kunnen) zijn is misschien wel de grootste rijkdom. Het geeft in ieder geval een gevoel van vrijheid. Het is de weg van de minste moeite en weestand en het is misschien wel het moedigste wat je kunt doen.

Take care!