Lief dagboek p.6

Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

It’s me again

Het duurde even voordat ik weer de impuls voelde om te gaan schrijven op deze blog maar vandaag kwam hij uit het niets. Ik wil deze dag graag koesteren omdat het zo’n fijne was. Vandaag voelde een beetje als die perfecte Franse film waarbij het hoofdpersonage een bijna onrealistische maar perfecte dag beleefd waarbij elk ritueel en elke keuze kloppend en fijn is.

Misschien dat ik dit opschrijf omdat ik mij eraan wil herinneren hoe mooi het leven kan zijn en hoe simpel het kan zijn om goed voor jezelf te zorgen op bepaalde dagen. Er zijn namelijk ook dagen waarop dat zo’n uitdaging lijkt dat je bijna zou vergeten dat het hem in de kleine dingen zit.

Vandaag begon ik met yoga, ik fietste naar de stad omdat ik iets nodig had voor de katten, haalde vervolgens mijn lievelingsbroodje. Die ik in de tuin nuttigde met een kop koffie en de zon op mijn gezicht. Verder maakte ik vandaag een soepje, kleurde ik wat, vond ik herkenning in een podcast en maakte ik een kleine wandeling. Ik genoot van de vogels in onze tuin die, eerlijk waar, de vetbolletjes die ik voor ze ophang in een dag gretig verorberen. Ik nam een bad, deed een maskertje op en gaf de planten water.

Ik genoot van de mooie lucht, van een kind in de verte en van het uitlezen van het boek: ‘Lyssa’. Een boekentip voor wie van historische romans houdt. Het boek is geschreven door Tom Hofland (wat trouwens een geweldige naam is) en neemt je mee in de wereld van de geheime liefde en geeft je een mix van de schoonheid en uitdagingen van het leven. Het is geen clichématig noch een zoetsappig verhaal. Maar een verhaal waar ook een zekere rauwheid in schuilgaat. Het boek las ik in twee dagen uit (wat natuurlijk iets over het boek zegt) en om eerlijk te zijn kan ik niet wachten om vanavond of morgen in een nieuw boek te beginnen. Gelukkig staan er nog zo’n 8 boeken op mij te wachten om gelezen te worden.

Morgen ga ik skeeleren met een vriendin en verder probeer ik nog zoveel mogelijk naar buiten te gaan nu de zon nog veel aan de hemel te zien is. Verder merk ik hoe fijn ik het weer vind om mijn gedachten op te schrijven en om eerlijk te zijn gaat typen gewoon veel sneller dan het schrijven met de hand en dat vind ik wel zo fijn. Een aantal dagen terug was ik met vriendinnen in de stad waar ik op de middelbare school heb gezeten en toen fietste ik weer de route die ik normaal altijd fietste. Best bijzonder hoe routes en geuren weer bepaalde herinneringen kunnen ophalen waarvan je niet wist dat je ze nog ergens had opgeslagen.

Vanavond ga ik proberen om iets vroeger te gaan slapen. Het is zo stil buiten dat het lijkt alsof de omgeving een paar minuten eerder hetzelfde idee heeft gehad. Ik kijk nu naar de cijfers rechtsonder mijn scherm en besef mij dat ik mij nu beter klaar kan maken voor de nacht aangezien de tijd sneller gaat dan ik mij besef. Take care allemaal en ik schrijf snel weer een keer.