de herfst is aangebroken 🍂

Daar zit ik dan, op mijn bed met mijn laptop op schoot. Eindelijk. Het voelt als een eeuwigheid geleden en ik merk dat ik twijfel over het feit of ik nog kan schrijven. Of ik nog weet hoe het moet, gedachten uittypen tot volledige zinnen.

De dagen zijn voorbij gevlogen en de herfst is inmiddels aangebroken. We gaan weer een nieuw seizoen in, een nieuwe periode vol met veel thee, mooie kleuren en weersveranderingen. Voor me staat een kopje appel kaneel thee, herfstiger kun je het bijna niet hebben. Gisteren sprak ik tijdens een avondwandeling met mijn vader over de mooie dingen van de herfst. Ik vroeg hem specifiek naar de dingen en/of momenten die hij fijn vond aan dit seizoen. Hij sprak toen over thuiskomen na een wandeling door de storm, de mist die zich vormt in de vroege morgenuren en de kleuren van het blad. Ik voegde daar de tamme kastanjes, de warme kopjes thee en de dekens aan toe.

Twee dagen geleden vroeg iemand hoe ze om moest gaan met somberheid in deze tijd. De laatste tijd merkte ze (mede door de situatie rondom Corona) dat ze zich regelmatig somber voelt. Ze vertelde dat ze wel dingen probeerde te ondernemen maar daar vaak helemaal niet veel zin in had. Dit voelde dan weer tegenstrijdig omdat ze wist dat ze zich bijvoorbeeld beter zou voelen na een sportsessie.

Ik snapte wel wat ze bedoelde. Waar er eerst nog redelijk wat hoop was, lijkt de situatie rondom Corona nu niet beter te worden. Dit kan zorgen voor een uitzichtloos gevoel. Het is makkelijk om je te verliezen in de nieuwsberichten. Al zul je dan snel merken dat je hier niet blijer van wordt, integendeel. De controle die sommigen fijn vinden om te hebben, of beter gezegd het idee dat we controle hebben over het leven lijkt er niet meer echt te zijn. Daarom is het denk ik verstandig om niet teveel vooruit te willen kijken, we worden in deze tijd ook een beetje gedwongen om per dag te leven.

Het advies wat ik uiteindelijk gaf was iets in de trant van:
” Weet dat je niet de enige bent. Je af en toe somber voelen is een universeel gevoel, de één heeft moeite met de weersveranderingen en de ander verliest zich in nieuws en cijfers en voelt zich hierdoor weer rot. Volgens mij is het belangrijk om dit eerst te accepteren. Verder is het al heel goed dat je de eerste signalen van je lichaam of gedachten herkent. Probeer niet te vechten tegen je gevoel maar kijk naar wat je wil en nodig hebt in plaats van naar wat je moet. Probeer te kiezen voor gezonde gewoontes in plaats van snelle, ongezonde gewoontes. Neem bijvoorbeeld een warm bad, luister naar een fijne podcast, lees een boek, koop je lievelingsthee en slik extra vitamine D. Verder helpt het om toch even een frisse neus te halen, al ga je maar een halfuurtje naar buiten. Je hoeft het niet meteen zwaar voor jezelf te maken, iets van beweging doet vaak al wonderen”.

Nu ik dit advies teruglees lijkt het bijna te simpel voor woorden. Maar dit zijn precies de dingen die ik probeer te doen. Ik voel mij nu niet somber maar ik liep wel een verkoudheid op waardoor ik voelde dat ik extra goed voor mezelf moest zorgen.

Ik hoop dat iedereen zich verder goed en gezond voelt en bij deze wens ik jullie een hele fijne dag.

The leaves fall, the wind blows, and the farm country slowly changes from the summer cottons into its winter wools.     

Henry Beston

Eenzaamheid onder jongeren

_DSC0076

Eenzaamheid is pijnlijk en het voelt best kwetsbaar. Maar toch is het iets universeels. Ik hoor alleen zelden leeftijdsgenoten over dit onderwerp praten. Van ouderen weten we dat ze zich weleens eenzaam voelen maar wij jongeren hebben toch zoveel mogelijkheden? We kunnen per direct een appje sturen naar die vriendin, videobellen of met het versturen van een meme of een nummer laten weten dat we aan iemand denken. Maar hoe snel je iemand kunt contacteren, hoe vluchtig het contact uiteindelijk voelt en hoe snel je berichtje weer verdwijnt in de grote massastroom van alle internet-informatie.

Zelf denk ik niet dat eenzaamheid iets van deze tijd is. Vroeger voelden mensen zich vast en zeker ook eenzaam. Maar misschien was er wel vaker ‘echt’ contact. Misschien keken mensen elkaar vaker echt aan en luisterden ze beter naar de verhalen. Misschien dat we vroeger vaker naar elkaars vakantie verhalen vroegen en samen door fotoboeken bladerden. Ik weet het natuurlijk niet omdat ik er niet bij was, maar wat ik wel weet is dat ‘verbondenheid’ soms zo ongrijpbaar voelt. De verbondenheid in tijden van social media vind ik dus nog wel een dingetje. Lees meer “Eenzaamheid onder jongeren”