Jong en oud

Dit stuk schreef ik voor het blad: De Hessencombinatie op 13-01-2021

Na een fijne wandeling met mijn oma kwam ik helemaal voldaan en tevreden thuis. Deze wandeling had mij goed gedaan. Ik had de vogels horen fluiten en een interessant gesprek gevoerd. Hoe kan het toch dat het gefluit van vogels mij altijd een instant gevoel van vrijheid geeft? Een vraagstuk voor een andere keer. Met name één bepaald onderwerp was me bijgebleven na ons gesprek. En dit onderwerp had eigenlijk niets met vreemde vogels of andere hoogvliegers te maken. Nee, het onderwerp waar ik op doel ging over de omgang van jongeren met ouderen.

Ik vroeg mijn oma tijdens de wandeling hoe zij aankeek tegen de jeugd van tegenwoordig. Een vraag die ik stelde was bijvoorbeeld: ‘Toont de jeugd van tegenwoordig n.og respect tegenover ouderen?’ In kranten en op het nieuws worden deze groepen vaak lijnrecht tegenover elkaar gezet. Dat vind ik jammer. Ouderen zijn ook jong geweest en wij jongeren hopen natuurlijk nog vele jaren voor ons te hebben en ook oud te worden.

Mijn oma glimlachte en vertelde mij toen dat het haar juist opviel dat met name jongeren haar opgewekt begroeten. Mijn oma fietst nogal graag en zij liet mij weten dat ze altijd blij wordt van jongeren die haar gedag zeggen. Op het moment dat ze die zin uitsprak merkte ik dat ik dit een antwoord was waar ik blij van werd.

Het doet me goed om te horen dat ouderen zich gerespecteerd voelen. Op de basisschool vond ik oudere mensen altijd schattig. Ik zag dan op weg naar school ouderen samen hand in hand lopen en smolt dan zelf bijna van mijn fiets af.

Ik merk bij mezelf dat ik nu nog steeds bewondering heb voor mensen die ouder zijn dan ik omdat ze veel meer hebben meegemaakt. Ze hebben meer verantwoordelijkheden en ze dragen vaak veel wijsheid bij zich. Het cliché luidt niet voor niets: ‘Wijsheid komt met de jaren.’

Het heeft ook iets moois natuurlijk, ouder worden.  Je wordt wijzer, hebt meer ervaring, kunt beter relativeren en vaak weet je veel beter waar je prioriteiten liggen. Je kunt beter keuzes maken omdat je jezelf beter kent en dus ook beter weet wat je wilt. FOMO valt weg, ik zou mij goed kunnen voorstellen dat men dit woord helemaal niet kent. FOMO is de afkorting van: Fear Of Missing Out. Een term die jongeren regelmatig gebruiken. Eigenlijk kun je het een beetje zien als keuzestress

Een groot dankwoord aan alle opa’s, oma’s en ouderen die geloven in de jeugd. Uiteindelijk lijken we natuurlijk ook wel op elkaar. We hebben iets minder levenservaring, maar wij worden uiteindelijk ook een dagje ouder met zijn allen. Mijn vertrouwen in de jeugd is er en ik ben gerustgesteld. En stiekem ook een beetje trots, want we doen het toch allemaal samen. We zijn er voor elkaar. 

Eén ding is zeker: fluitende vogels geven een gevoel van vrijheid. Maar vrijheid is eeuwig en deze quote van David Bowie klinkt ook als muziek in mijn oren:
 
Ouder worden is een fascinerend proces, waarin we worden wie we altijd al hadden moeten zijn.´ En zo is het. C´est la vie.

Over aanpassingsvermogen

Afgelopen dagen beleefde ik als een soort roes (zonder alcohol dan). Tijd vloog sneller dan het licht en dagen, momenten en secondes gingen voorbij voordat ik het kon beseffen. Ik ben momenteel aan het leren voor het vak literatuurgeschiedenis. Geschiedenis heb ik altijd al interessant gevonden en literatuur zegt natuurlijk heel veel over de geschiedenis. Ik ben benieuwd hoe de contemporaine ontwikkelingen van nu zijn doorslag gaan hebben in het literaire veld. Tijdens het leren van dit vak kwam ik er steeds meer achter hoe vaag grenzen zijn wat betreft tijd. Alles vloeit in elkaar over, reageert op elkaar en verdwijnt uiteindelijk weer een keer.

Gisteravond ging het weer voor het eerst sinds lange tijd sneeuwen in Nederland. Mijn moeder maakte vanmiddag pompoensoep klaar en terwijl ik hiervan genoot verdween het witte spul weer als sneeuw voor de zon. Een mooie symboliek voor meer in het leven. Want alles lijkt tegenwoordig tijdelijk. In de existentialistische filosofie gelooft men dat de mens twee zekerheden kent. Hij bestaat (existeert) en hij zal eens sterven. Het doet me een beetje denken aan de zin: ‘De enige zekerheid die wij hebben is dat niets zeker is.’

Nu vraag ik mij af of onzekerheid zo erg is. In een ‘maakbare’ samenleving lijkt onzekerheid bijna taboe. Je zou alles kunnen bereiken, alles kunnen afmeten, kunnen perfectioneren, kunnen verbeteren etc. maar wat heb je eigenlijk aan deze schijnzekerheid? Het is prettig om je comfortabel te voelen en te weten waar je aan toe bent maar daarmee sluit je je ogen eigenlijk voor spontaniteit.

Waarschijnlijk weet iedereen wel wat er bedoelt wordt met IQ en EQ. In de huidige tijd is men steeds meer geïnteresseerd in het AQ. Het Adaptability Quotient (AQ) draait om het vermogen om je te kunnen aanpassen aan je omgeving. Ik vind dit een interessante ontwikkeling aangezien ik mezelf ook steeds meer probeer uit te dagen om flexibeler met dingen om te gaan. En dat AQ is dus ontzettend handig aangezien je veel dingen niet van te voren kunt weten. Ik verwonderde mij afgelopen jaar over het aanpassingsvermogen van mensen. Best een handige eigenschap als je er zo over nadenkt. Toch is het niet zo dat het aanpassingsvermogen bij iedereen hetzelfde is. De ene persoon kan beter omgaan met verandering dan de ander. Een positieve bijkomstigheid is wel dat je deze competentie bij jezelf kunt trainen.

Creativiteit, reactievermogen en doorzettingsvermogen zijn belangrijke bouwstenen wanneer je gaat werken aan je AQ. En even een side note: je hoeft hier niet intensief aan te gaan werken natuurlijk. Je kunt altijd nog ‘Let it be’ van The Beatles opzetten.

Speaking words of wisdom, let it be

The Beatles