Fijne momenten uit 2021

Het jaar 2021 is bijna voorbij en dat betekent dat 2022 voor de deur staat. Ergens is het natuurlijk symbolisch maar ik vind het zelf altijd fijn om in de decembermaand terug te blikken op het jaar door bijzondere en mooie herinneringen op te halen. Vaak vergeet je toch weer snel dingen en dit is een kans om het jaar met een warm gevoel af te sluiten.

Dit heb ik vorig jaar ook gedaan en ik merk dat het me helpt om dankbaar te zijn en om eerlijk te zijn kan ik dan nog eens extra genieten.

Klik hier voor mijn 2020 en lees verder voor mijn fijne momenten uit 2021.

Lees meer “Fijne momenten uit 2021”

Over nieuws kijken, mini doelen en voelen dat je leeft

Op 17 januari 2021 schreef ik een stukje over aanpassingsvermogen. De afgelopen tijd was ik een beetje ziekjes en dit is voor mij altijd de perfecte ‘test’. Want: geef je jezelf helemaal over aan het mogen ontspannen en je rust pakken of ga je stug door?

Langzamerhand gaat het weer iets beter en nu zijn er een aantal kleine aanpassingen die ik zelf zou willen maken. Dit jaar heb ik geen concrete doelen gemaakt, het voelde gek om specifieke plannen en doelen op te schrijven aangezien ik gewoon geen idee had hoe dit jaar er verder uit zou gaan zien. Ik heb nog steeds geen idee trouwens, wie wel?

Een aantal dingen die ik meer zou willen doen zijn o.a.:
– meer schrijven
– meer naar buiten
– meer tijd maken voor yoga
– meer boeken lezen
– meer water drinken

Gisteren hoorde ik mezelf zeggen: ‘Waarom doen we dingen die zo ontzettend goed voor onszelf zijn niet wat vaker?’ Ik zou het echt niet weten. De vraag fascineert me wel.


Een kleine bonus die ik aan de lijst zou willen toevoegen: vaker uit het raam hangen. Ik moet toegeven, deze laatste klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik raad het iedereen aan. Er was een tijd dat ik heel vaak in de avonden mijn raam opende en naar de sterren staarde, naar de lichtjes in huizen keek en genoot van de stille nacht. Ik kan niet heel goed beschrijven wat voor een gevoel dit aanwakkert maar ik kan wel zeggen dat het overeenkomt met zwemmen in de zee. Alsof je met meer bewustzijn verbinding maakt met de natuur en de wereld om je heen. Juist in deze tijd is het best makkelijk om in een zelfde ‘sleur’ terecht te komen en niet meer zo stil te staan bij die kleine, bijzondere momenten. En dat terwijl het eigenlijk heel fijn is om die momenten van zo dichtbij te mogen ervaren. Door vaker bewust een handeling te verrichten, ervaar ik ook meer het gevoel dat ik leef.

En dat ik daar alleen maar mijn raam voor hoef te openen, zo dichtbij kan het zijn. Het voelt bijna ironisch om dit op te schrijven, 4 jaar geleden had ik waarschijnlijk gezegd je dit gevoel voornamelijk kon beleven wanneer je uit een vliegtuig zou springen (met parachute) o.i.d.

Natuurlijk zijn er ook een aantal dingen die ik minder zou willen doen. Nieuws kijken is zoiets bijvoorbeeld. Ik weet nog dat ik op de middelbare school voor het vak maatschappijleer als huiswerk kreeg dat ik het nieuws moest gaan kijken. In de klas werden we dan getoetst op kleine ‘feitjes’ en weetjes. Ik vond dat toen echt iets voor oudere mensen, nieuws kijken. Ik zag er de lol dan ook echt niet van in. Verder vond ik dat mijn eigen leven op dat moment al nieuwswaardig genoeg was. Je zou kunnen zeggen dat dit redelijk naïef van me was. Maar om eerlijk te zijn lag mijn interesse gewoon ergens anders. Later besefte ik me dat ik misschien wel geen nieuws keek omdat ik niet tegen het onrecht kon en ik me machteloos voelde wanneer ik vervelende berichten las. Dit laatste is soms nog steeds het geval, al kan ik mijn emotie nu beter uitzetten tijdens het lezen van nieuwsberichten. Gisteren luisterde ik naar een podcast waarin een artiest vertelde dat hij geen nieuws las. ‘Als het echt belangrijk is dan hoor ik het wel via mijn vrienden‘ hoorde ik hem zeggen. En ja, wie ben ik eigenlijk om daar iets van te vinden? Ik vond het wel een mooie filosofie, echt groot nieuws bereikt je toch wel.





Jong en oud

Dit stuk schreef ik voor het blad: De Hessencombinatie op 13-01-2021

Na een fijne wandeling met mijn oma kwam ik helemaal voldaan en tevreden thuis. Deze wandeling had mij goed gedaan. Ik had de vogels horen fluiten en een interessant gesprek gevoerd. Hoe kan het toch dat het gefluit van vogels mij altijd een instant gevoel van vrijheid geeft? Een vraagstuk voor een andere keer. Met name één bepaald onderwerp was me bijgebleven na ons gesprek. En dit onderwerp had eigenlijk niets met vreemde vogels of andere hoogvliegers te maken. Nee, het onderwerp waar ik op doel ging over de omgang van jongeren met ouderen.

Ik vroeg mijn oma tijdens de wandeling hoe zij aankeek tegen de jeugd van tegenwoordig. Een vraag die ik stelde was bijvoorbeeld: ‘Toont de jeugd van tegenwoordig n.og respect tegenover ouderen?’ In kranten en op het nieuws worden deze groepen vaak lijnrecht tegenover elkaar gezet. Dat vind ik jammer. Ouderen zijn ook jong geweest en wij jongeren hopen natuurlijk nog vele jaren voor ons te hebben en ook oud te worden.

Mijn oma glimlachte en vertelde mij toen dat het haar juist opviel dat met name jongeren haar opgewekt begroeten. Mijn oma fietst nogal graag en zij liet mij weten dat ze altijd blij wordt van jongeren die haar gedag zeggen. Op het moment dat ze die zin uitsprak merkte ik dat ik dit een antwoord was waar ik blij van werd.

Het doet me goed om te horen dat ouderen zich gerespecteerd voelen. Op de basisschool vond ik oudere mensen altijd schattig. Ik zag dan op weg naar school ouderen samen hand in hand lopen en smolt dan zelf bijna van mijn fiets af.

Ik merk bij mezelf dat ik nu nog steeds bewondering heb voor mensen die ouder zijn dan ik omdat ze veel meer hebben meegemaakt. Ze hebben meer verantwoordelijkheden en ze dragen vaak veel wijsheid bij zich. Het cliché luidt niet voor niets: ‘Wijsheid komt met de jaren.’

Het heeft ook iets moois natuurlijk, ouder worden.  Je wordt wijzer, hebt meer ervaring, kunt beter relativeren en vaak weet je veel beter waar je prioriteiten liggen. Je kunt beter keuzes maken omdat je jezelf beter kent en dus ook beter weet wat je wilt. FOMO valt weg, ik zou mij goed kunnen voorstellen dat men dit woord helemaal niet kent. FOMO is de afkorting van: Fear Of Missing Out. Een term die jongeren regelmatig gebruiken. Eigenlijk kun je het een beetje zien als keuzestress

Een groot dankwoord aan alle opa’s, oma’s en ouderen die geloven in de jeugd. Uiteindelijk lijken we natuurlijk ook wel op elkaar. We hebben iets minder levenservaring, maar wij worden uiteindelijk ook een dagje ouder met zijn allen. Mijn vertrouwen in de jeugd is er en ik ben gerustgesteld. En stiekem ook een beetje trots, want we doen het toch allemaal samen. We zijn er voor elkaar. 

Eén ding is zeker: fluitende vogels geven een gevoel van vrijheid. Maar vrijheid is eeuwig en deze quote van David Bowie klinkt ook als muziek in mijn oren:
 
Ouder worden is een fascinerend proces, waarin we worden wie we altijd al hadden moeten zijn.´ En zo is het. C´est la vie.

Over aanpassingsvermogen

Afgelopen dagen beleefde ik als een soort roes (zonder alcohol dan). Tijd vloog sneller dan het licht en dagen, momenten en secondes gingen voorbij voordat ik het kon beseffen. Ik ben momenteel aan het leren voor het vak literatuurgeschiedenis. Geschiedenis heb ik altijd al interessant gevonden en literatuur zegt natuurlijk heel veel over de geschiedenis. Ik ben benieuwd hoe de contemporaine ontwikkelingen van nu zijn doorslag gaan hebben in het literaire veld. Tijdens het leren van dit vak kwam ik er steeds meer achter hoe vaag grenzen zijn wat betreft tijd. Alles vloeit in elkaar over, reageert op elkaar en verdwijnt uiteindelijk weer een keer.

Gisteravond ging het weer voor het eerst sinds lange tijd sneeuwen in Nederland. Mijn moeder maakte vanmiddag pompoensoep klaar en terwijl ik hiervan genoot verdween het witte spul weer als sneeuw voor de zon. Een mooie symboliek voor meer in het leven. Want alles lijkt tegenwoordig tijdelijk. In de existentialistische filosofie gelooft men dat de mens twee zekerheden kent. Hij bestaat (existeert) en hij zal eens sterven. Het doet me een beetje denken aan de zin: ‘De enige zekerheid die wij hebben is dat niets zeker is.’

Nu vraag ik mij af of onzekerheid zo erg is. In een ‘maakbare’ samenleving lijkt onzekerheid bijna taboe. Je zou alles kunnen bereiken, alles kunnen afmeten, kunnen perfectioneren, kunnen verbeteren etc. maar wat heb je eigenlijk aan deze schijnzekerheid? Het is prettig om je comfortabel te voelen en te weten waar je aan toe bent maar daarmee sluit je je ogen eigenlijk voor spontaniteit.

Waarschijnlijk weet iedereen wel wat er bedoelt wordt met IQ en EQ. In de huidige tijd is men steeds meer geïnteresseerd in het AQ. Het Adaptability Quotient (AQ) draait om het vermogen om je te kunnen aanpassen aan je omgeving. Ik vind dit een interessante ontwikkeling aangezien ik mezelf ook steeds meer probeer uit te dagen om flexibeler met dingen om te gaan. En dat AQ is dus ontzettend handig aangezien je veel dingen niet van te voren kunt weten. Ik verwonderde mij afgelopen jaar over het aanpassingsvermogen van mensen. Best een handige eigenschap als je er zo over nadenkt. Toch is het niet zo dat het aanpassingsvermogen bij iedereen hetzelfde is. De ene persoon kan beter omgaan met verandering dan de ander. Een positieve bijkomstigheid is wel dat je deze competentie bij jezelf kunt trainen.

Creativiteit, reactievermogen en doorzettingsvermogen zijn belangrijke bouwstenen wanneer je gaat werken aan je AQ. En even een side note: je hoeft hier niet intensief aan te gaan werken natuurlijk. Je kunt altijd nog ‘Let it be’ van The Beatles opzetten.

Speaking words of wisdom, let it be

The Beatles