Verhaaltje: Egbert

Een opdracht voor mijn minor waarbij ik een kort verhaaltje moest schrijven (van 150 woorden) die moest beginnen met de zin: ‘Je mag me Egbert noemen.’

´Je mag me Egbert noemen´, zijn stem klinkt kalm en vastberaden. Ik kuch terwijl ik de broodkruimels van de tafel veeg. Er blijven een paar roerloos op de tafel achter. Alsof deze specifieke broodkruimels het besluit hebben genomen tegendraads te zijn vandaag. Bert slaat zijn ogen neer. ´Kun je de kruimeldief niet gebruiken?’ Een zin die ik nooit eerder heb gehoord. Hij dept zijn mondhoeken met een servet en vouwt deze vervolgens op voordat hij opstaat, zijn stoel aanschuift en het witte ding dan in de prullenbak laat vallen. Daarna pakt hij resoluut de kruimeldief.
 
In de woonkamer aangekomen grijp ik Bert stevig vast. In zijn linkerhand heeft hij een boek vast met de titel: ‘Vind je jezelf opnieuw uit in 5 stappen’. ‘Bert, waar gaat dat boek over?’ Hij neemt enkele seconden voordat hij reageert. Plots kijkt hij me diep in mijn ogen. Zijn rechteroog trilt een beetje terwijl hij de woorden uitspreekt. ‘Ik wil dat je me Egbert noemt.’ 

het verhaaltje van de stilte

Ze keek naar de zoutlamp die voor haar brandde. Haar bed was fris, ze had de lakens vanochtend in de was gedaan. De klok tikte en dat geluid had iets geruststellends. Regelmaat in de ruimte.

Ze voelde zich zelf niet bepaald rustig. Haar buik was opgezet, waarschijnlijk door spanning van de afgelopen dagen. Spanning hield zich vaak verborgen in haar lichaam. Dit voelde ongemakkelijk, alsof er een zware steen binnen in haar lag te rusten. Voor anderen niet zichtbaar maar zelf voelde deze steen als ballast en dit maakte haar lichaam zwaar doen aanvoelen. Onder de steen durfde ze niet zo vaak te kijken.

Wetend dat hier een vijver met tranen onder lag. Verdriet waar ze niet naartoe wilde reizen. Alle boeken die hierover gingen had ze al gelezen, wetend dat ze zichzelf de vraag moest stellen: Wat heb ik nodig op dit moment? Het antwoord bleef uit, er was alleen maar stilte. Misschien was dit wel het meest kloppende antwoord, stilte. Ze klikte het lichtje van de zoutlamp uit en sloot toen haar ogen, ze ontspande.