Lief dagboek p.6

Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

It’s me again

Het duurde even voordat ik weer de impuls voelde om te gaan schrijven op deze blog maar vandaag kwam hij uit het niets. Ik wil deze dag graag koesteren omdat het zo’n fijne was. Vandaag voelde een beetje als die perfecte Franse film waarbij het hoofdpersonage een bijna onrealistische maar perfecte dag beleefd waarbij elk ritueel en elke keuze kloppend en fijn is.

Misschien dat ik dit opschrijf omdat ik mij eraan wil herinneren hoe mooi het leven kan zijn en hoe simpel het kan zijn om goed voor jezelf te zorgen op bepaalde dagen. Er zijn namelijk ook dagen waarop dat zo’n uitdaging lijkt dat je bijna zou vergeten dat het hem in de kleine dingen zit.

Vandaag begon ik met yoga, ik fietste naar de stad omdat ik iets nodig had voor de katten, haalde vervolgens mijn lievelingsbroodje. Die ik in de tuin nuttigde met een kop koffie en de zon op mijn gezicht. Verder maakte ik vandaag een soepje, kleurde ik wat, vond ik herkenning in een podcast en maakte ik een kleine wandeling. Ik genoot van de vogels in onze tuin die, eerlijk waar, de vetbolletjes die ik voor ze ophang in een dag gretig verorberen. Ik nam een bad, deed een maskertje op en gaf de planten water.

Ik genoot van de mooie lucht, van een kind in de verte en van het uitlezen van het boek: ‘Lyssa’. Een boekentip voor wie van historische romans houdt. Het boek is geschreven door Tom Hofland (wat trouwens een geweldige naam is) en neemt je mee in de wereld van de geheime liefde en geeft je een mix van de schoonheid en uitdagingen van het leven. Het is geen clichématig noch een zoetsappig verhaal. Maar een verhaal waar ook een zekere rauwheid in schuilgaat. Het boek las ik in twee dagen uit (wat natuurlijk iets over het boek zegt) en om eerlijk te zijn kan ik niet wachten om vanavond of morgen in een nieuw boek te beginnen. Gelukkig staan er nog zo’n 8 boeken op mij te wachten om gelezen te worden.

Morgen ga ik skeeleren met een vriendin en verder probeer ik nog zoveel mogelijk naar buiten te gaan nu de zon nog veel aan de hemel te zien is. Verder merk ik hoe fijn ik het weer vind om mijn gedachten op te schrijven en om eerlijk te zijn gaat typen gewoon veel sneller dan het schrijven met de hand en dat vind ik wel zo fijn. Een aantal dagen terug was ik met vriendinnen in de stad waar ik op de middelbare school heb gezeten en toen fietste ik weer de route die ik normaal altijd fietste. Best bijzonder hoe routes en geuren weer bepaalde herinneringen kunnen ophalen waarvan je niet wist dat je ze nog ergens had opgeslagen.

Vanavond ga ik proberen om iets vroeger te gaan slapen. Het is zo stil buiten dat het lijkt alsof de omgeving een paar minuten eerder hetzelfde idee heeft gehad. Ik kijk nu naar de cijfers rechtsonder mijn scherm en besef mij dat ik mij nu beter klaar kan maken voor de nacht aangezien de tijd sneller gaat dan ik mij besef. Take care allemaal en ik schrijf snel weer een keer.

Lief dagboek p.5

Processed with VSCO with p5 preset
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ja ik weet het, waarschijnlijk is het de meest uitgesproken zin sinds Covid19: ‘wat leven we in een bizarre tijd.’ En eerlijk gezegd vraag ik mij af hoe vaak ik deze zin nog moet uitspreken voordat het besef echt gaat binnendringen. Want ergens voelt het  alsof ik niet helemaal hier ben en alsof ik mij nog steeds bevind in een lang uitzichtloos weekend. Ik heb natuurlijk ontzettend veel respect voor de mensen die werken in de zorg, voor de docenten die vanachter hun webcams de lesstof proberen over te brengen en voor de kleine ondernemingen die toch nog hun best doen om creatieve oplossingen te bedenken in deze crisis. Eigenlijk denk ik aan iedereen en daarmee besef ik mij dat ik niet veel te klagen heb.

Laatst hoorde ik iemand zeggen: ‘ik heb de tijd van mijn leven.’ En hoewel je dat nu eigenlijk niet echt mag zeggen vind ik het fijn dat mensen juist van deze situatie het beste proberen te maken. Eigenlijk is dat toch ook het beste wat je kunt doen? Het is natuurlijk belangrijk om rekening te houden met anderen en goed voor jezelf te blijven zorgen in deze (laten we hem er toch maar weer in gooien) bizarre tijd.
Lees meer “Lief dagboek p.5”

Lief dagboek p.3

_DSC0006
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ik adem diep in en uit en kijk om mij heen. Voor mij staat een een heet kopje koffie waar de damp nog vanaf komt. Naast mij op de bank liggen twee katten en schuin links van mij ligt de 3e kat heerlijk te relaxen in het zonnetje. Volgens mij zitten wij ondertussen alweer in quarantaine week 4. In de middag heb ik een paar boodschappen gedaan en net heb ik wat glas weggebracht. Verder ben ik van plan om vandaag nog een beetje te leren en in de avond een wandeling te maken. Dan is het minder druk, iets koeler en dan kan ik ook nog genieten van de zonsondergang.
Lees meer “Lief dagboek p.3”

Lief dagboek p.2

photo_2020-02-25_15-30-57
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ken je dat, dat alles even lijkt te kloppen? Ik heb dat nu. Ik merk dat alles eigenlijk best wel goed gaat en dat vind ik heel fijn. Ik weet beter wat ik wil en waar ik voor sta en dat voelt best bevrijdend.

Op dit moment ligt mijn kat ‘Sirius’ naast me en wanneer ik hem aai gaan zijn oogjes dicht. Katten lijken altijd te leven in het moment en vaak spiegel ik mezelf even aan een kat als ik me weer eens druk maak. Ik merk ook dat ik de laatste tijd minder afhankelijk ben van mensen. Vroeger dacht ik altijd iemand nodig te hebben. Nog een ding waar blij van word: het gevoel dat ik om hulp mag vragen maar geen anderen nodig heb. Ik weet nu dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk en dat vind ik fijn. Lees meer “Lief dagboek p.2”

lief dagboek

photo_2019-09-27_21-58-00
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ik hoor het geluid van het water van de douche en het tikken van de klok. Mijn kamer is fijn en opgeruimd. Grappig eigenlijk hoe je omgeving een weerspiegeling kan zijn van je mind. Het is daarom ook belangrijk voor mij om mijn kamer op te ruimen als ik chaos in mijn hoofd ervaar. Als mijn kamer rust uitstraalt kan ik die rust ook meer voelen in mezelf.
Lees meer “lief dagboek”