essay – Autisme bij meisjes

photo_2020-05-17_09-39-04

Hier en daar schrijf ik af en toe een kort essay voor mijn studie Nederlands. Zo schreef ik ook een stuk over autisme (en dan met name bij meisjes). Omdat hier naar mijn mening veel te weinig over bekend is. Voordat ik begon met het schrijven van dit stuk wist ik veel minder over de verschillen bij mannen en vrouwen met autisme. Ik wist eerst überhaupt niet dat er een verschil bestond.  Ik wil dit essay graag delen omdat er (met name in Nederland) zo weinig over dit onderwerp te vinden is en omdat ik het belangrijk vind dat er meer over dit onderwerp geschreven wordt. Dus bij deze, hier mijn essay over: autisme bij meisjes.

Lees meer “essay – Autisme bij meisjes”

Lief dagboek p.5

Processed with VSCO with p5 preset
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ja ik weet het, waarschijnlijk is het de meest uitgesproken zin sinds Covid19: ‘wat leven we in een bizarre tijd.’ En eerlijk gezegd vraag ik mij af hoe vaak ik deze zin nog moet uitspreken voordat het besef echt gaat binnendringen. Want ergens voelt het  alsof ik niet helemaal hier ben en alsof ik mij nog steeds bevind in een lang uitzichtloos weekend. Ik heb natuurlijk ontzettend veel respect voor de mensen die werken in de zorg, voor de docenten die vanachter hun webcams de lesstof proberen over te brengen en voor de kleine ondernemingen die toch nog hun best doen om creatieve oplossingen te bedenken in deze crisis. Eigenlijk denk ik aan iedereen en daarmee besef ik mij dat ik niet veel te klagen heb.

Laatst hoorde ik iemand zeggen: ‘ik heb de tijd van mijn leven.’ En hoewel je dat nu eigenlijk niet echt mag zeggen vind ik het fijn dat mensen juist van deze situatie het beste proberen te maken. Eigenlijk is dat toch ook het beste wat je kunt doen? Het is natuurlijk belangrijk om rekening te houden met anderen en goed voor jezelf te blijven zorgen in deze (laten we hem er toch maar weer in gooien) bizarre tijd.
Lees meer “Lief dagboek p.5”

Eenzaamheid onder jongeren

_DSC0076

Eenzaamheid is pijnlijk en het voelt best kwetsbaar. Maar toch is het iets universeels. Ik hoor alleen zelden leeftijdsgenoten over dit onderwerp praten. Van ouderen weten we dat ze zich weleens eenzaam voelen maar wij jongeren hebben toch zoveel mogelijkheden? We kunnen per direct een appje sturen naar die vriendin, videobellen of met het versturen van een meme of een nummer laten weten dat we aan iemand denken. Maar hoe snel je iemand kunt contacteren, hoe vluchtig het contact uiteindelijk voelt en hoe snel je berichtje weer verdwijnt in de grote massastroom van alle internet-informatie.

Zelf denk ik niet dat eenzaamheid iets van deze tijd is. Vroeger voelden mensen zich vast en zeker ook eenzaam. Maar misschien was er wel vaker ‘echt’ contact. Misschien keken mensen elkaar vaker echt aan en luisterden ze beter naar de verhalen. Misschien dat we vroeger vaker naar elkaars vakantie verhalen vroegen en samen door fotoboeken bladerden. Ik weet het natuurlijk niet omdat ik er niet bij was, maar wat ik wel weet is dat ‘verbondenheid’ soms zo ongrijpbaar voelt. De verbondenheid in tijden van social media vind ik dus nog wel een dingetje. Lees meer “Eenzaamheid onder jongeren”

Een kijkje in mijn fotogalerij

photo_2020-04-28_12-23-59

Inmiddels zitten we (als ik het goed heb) al 6 weken in quarantaine. Het is dus niet zo dat ik spectaculaire foto’s in mijn galerij heb staan van alle avonturen die ik beleef. Het voordeel is dan wel dat er geen tientallen foto’s van kopjes cappuccino zijn gemaakt. Het leek mij een interessant concept om af en toe de laatste paar foto’s uit mijn camera roll te delen. Dit zijn dus ongefilterde snapshots die ik met mijn telefoon heb gemaakt. Totaal doelloos en zonder reden, oh, en onwijs random. Want zeg nou eerlijk, we willen ook een realistisch beeld, toch?
Lees meer “Een kijkje in mijn fotogalerij”