Verhaaltje: Egbert

Een opdracht voor mijn minor waarbij ik een kort verhaaltje moest schrijven (van 150 woorden) die moest beginnen met de zin: ‘Je mag me Egbert noemen.’

´Je mag me Egbert noemen´, zijn stem klinkt kalm en vastberaden. Ik kuch terwijl ik de broodkruimels van de tafel veeg. Er blijven een paar roerloos op de tafel achter. Alsof deze specifieke broodkruimels het besluit hebben genomen tegendraads te zijn vandaag. Bert slaat zijn ogen neer. ´Kun je de kruimeldief niet gebruiken?’ Een zin die ik nooit eerder heb gehoord. Hij dept zijn mondhoeken met een servet en vouwt deze vervolgens op voordat hij opstaat, zijn stoel aanschuift en het witte ding dan in de prullenbak laat vallen. Daarna pakt hij resoluut de kruimeldief.
 
In de woonkamer aangekomen grijp ik Bert stevig vast. In zijn linkerhand heeft hij een boek vast met de titel: ‘Vind je jezelf opnieuw uit in 5 stappen’. ‘Bert, waar gaat dat boek over?’ Hij neemt enkele seconden voordat hij reageert. Plots kijkt hij me diep in mijn ogen. Zijn rechteroog trilt een beetje terwijl hij de woorden uitspreekt. ‘Ik wil dat je me Egbert noemt.’ 

Het knopje in de trein

Het meisje in de trein loopt op krukken en beweegt zich nu naar de uitgang van de trein. Ze moet eerst nog door twee deuren heen voordat ze buiten is. De jongen bij het raam maakt een schijnbeweging en drukt dan snel op het knopje bij de deur waar zij inmiddels twee meter van is verwijderd. In een fractie van een seconde besef ik me dat hij het meisje op deze manier wil helpen. Het meisje glimlacht, zegt dankjewel en verlaat vervolgens de trein.

Ik had er niet over nagedacht om op het knopje te drukken. En als ik op het idee was gekomen dan was ik zeer waarschijnlijk te laat geweest met deze goedbedoelde actie. Toch laat dit gebaar me zien hoe belangrijk het is om je te kunnen inleven in een ander. Vooral in de trein is het makkelijk om weg te duiken in een boek of je te verliezen in je telefoon. Maar nee, deze jongen liet zijn telefoon en zijn laptop even liggen om er voor een ander te kunnen zijn. Het kan zijn dat deze jongen ooit zelf op krukken heeft gelopen en weet hoe onhandig het is om met krukken en al in je handen op een knopje te moeten drukken. Het kan zijn dat ik niet op het idee kwam omdat ik nooit heb ervaren hoe onhandig dit is om te doen. Ik heb immers nooit op krukken hoeven lopen.

Maar eigenlijk weet ik dat dit natuurlijk geen excuus is. Bij een volgend station verschijnt er een ander meisje in het gangpad van de coupé, ze komt met een grote koffer aangelopen. Ze heeft beide handen vol. Ik druk niet op het knopje maar besluit om te observeren of de jongen zijn heldenacties voortzet vandaag. De jongen lijkt het alledaagse leven even te zijn vergeten en heeft zichzelf inmiddels ondergedompeld in de digitale wereld. We zijn allemaal mensen, denk ik bij mezelf. Soms hebben we oog voor elkaar, soms enkel en alleen voor onszelf en dat is ook maar goed ook. Want als het meisje met de koffer bezig was geweest met het telefoongesprek in de coupé of met de appjes van de jongen, dan had ze haar volgende trein waarschijnlijk allang gemist.

Ik neem het besluit om vaker op dat knopje te drukken, al is het maar voor het gebaar. Al is het maar omdat ik mezelf dan weer een iets beter mens vind die dag.

Lief dagboek p.11

Vandaag is het 1 februari 2022 en schrijf ik weer een update want er is van alles gebeurd. Vanochtend werden we wakker door een brand die een paar huizen verderop plaatsvond. Er waren ontzettend veel sirenes te horen en vanuit mijn raam was er een flink vuur te zien. Gelukkig was de brandweer er snel bij, ik heb echt respect voor de mensen die massaal aan de slag zijn gegaan om de brand te blussen. Er werden meerdere hulptroepen opgeroepen vanuit verschillende plekken.

Lees meer “Lief dagboek p.11”

De kunst van het ervaren

Voor mij gaat de kunst van het ervaren verder dan de kunst van het genieten. Voor het stukje ervaren, is een vleugje moed nodig. Volgens mij is het zo dat wanneer je de kunst van het ervaren eigen kunt maken, je veel meer kunt genieten van arbitraire ervaringen. Deze gedachtegang houdt mij nu al een tijdje bezig. Is het makkelijker om te kiezen voor een genietmoment/ervaring of is het makkelijker om bij datgene te blijven wat je ervaart en daar de schoonheid van in te zien?

Je kunt naar het woordje genieten kijken door de ogen van een marketeer: Hoe meer genieten, hoe beter en hoe meer we consumeren, hoe meer we genieten. We leven dan volgens het hedonisme, waarbij de focus ligt op het nastreven van zoveel mogelijk genot.

Het ervaren en het ondergaan heeft niet zoveel nodig anders dan volledige aanwezigheid en je eigen bewustzijn. Toch vind ik dat stukje ervaren van dat wat is ontzettend intrigerend omdat we ons daar vaak helemaal niet zo prettig bij voelen. De realiteit kan soms best lastig en ingewikkeld zijn. We vluchten dan liever weg en consumeren liever een taartje, luisteren liever naar het nieuws of bestellen liever wat extra truien online om ons snel beter te voelen. Terwijl deze manier van onszelf afleiden eigenlijk haaks tegenover het ervaren staat.

Ik vind het interessant om dit stukje bij mezelf te onderzoeken en bij mezelf te observeren hoe ik reageer op de dingen die langskomen. Maar de echte kunst is om de kunst niet alleen te beschouwen maar te ervaren wat de kunst met je doet en hier uiteindelijk de schoonheid van in te zien.