Het knopje in de trein

Het meisje in de trein loopt op krukken en beweegt zich nu naar de uitgang van de trein. Ze moet eerst nog door twee deuren heen voordat ze buiten is. De jongen bij het raam maakt een schijnbeweging en drukt dan snel op het knopje bij de deur waar zij inmiddels twee meter van is verwijderd. In een fractie van een seconde besef ik me dat hij het meisje op deze manier wil helpen. Het meisje glimlacht, zegt dankjewel en verlaat vervolgens de trein.

Ik had er niet over nagedacht om op het knopje te drukken. En als ik op het idee was gekomen dan was ik zeer waarschijnlijk te laat geweest met deze goedbedoelde actie. Toch laat dit gebaar me zien hoe belangrijk het is om je te kunnen inleven in een ander. Vooral in de trein is het makkelijk om weg te duiken in een boek of je te verliezen in je telefoon. Maar nee, deze jongen liet zijn telefoon en zijn laptop even liggen om er voor een ander te kunnen zijn. Het kan zijn dat deze jongen ooit zelf op krukken heeft gelopen en weet hoe onhandig het is om met krukken en al in je handen op een knopje te moeten drukken. Het kan zijn dat ik niet op het idee kwam omdat ik nooit heb ervaren hoe onhandig dit is om te doen. Ik heb immers nooit op krukken hoeven lopen.

Maar eigenlijk weet ik dat dit natuurlijk geen excuus is. Bij een volgend station verschijnt er een ander meisje in het gangpad van de coupé, ze komt met een grote koffer aangelopen. Ze heeft beide handen vol. Ik druk niet op het knopje maar besluit om te observeren of de jongen zijn heldenacties voortzet vandaag. De jongen lijkt het alledaagse leven even te zijn vergeten en heeft zichzelf inmiddels ondergedompeld in de digitale wereld. We zijn allemaal mensen, denk ik bij mezelf. Soms hebben we oog voor elkaar, soms enkel en alleen voor onszelf en dat is ook maar goed ook. Want als het meisje met de koffer bezig was geweest met het telefoongesprek in de coupé of met de appjes van de jongen, dan had ze haar volgende trein waarschijnlijk allang gemist.

Ik neem het besluit om vaker op dat knopje te drukken, al is het maar voor het gebaar. Al is het maar omdat ik mezelf dan weer een iets beter mens vind die dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.