Lief dagboek p.11

Vandaag is het 1 februari 2022 en schrijf ik weer een update want er is van alles gebeurd. Vanochtend werden we wakker door een brand die een paar huizen verderop plaatsvond. Er waren ontzettend veel sirenes te horen en vanuit mijn raam was er een flink vuur te zien. Gelukkig was de brandweer er snel bij, ik heb echt respect voor de mensen die massaal aan de slag zijn gegaan om de brand te blussen. Er werden meerdere hulptroepen opgeroepen vanuit verschillende plekken.


Wel vreemd om zo wakker te worden moet ik toegeven. Rond kwart over 8 werd ik gebeld door Omroep Gelderland met de vraag of ik een klein verslag wilde doen van de gebeurtenis. Gisteren had ik niet gedacht dat ik ooit op de radio te horen zou zijn maar bij deze. Ik vind het vooral heel fijn dat niemand gewond is geraakt en dat er verder (afgezien van het café) geen huizen zijn afgebrand.

Het fragment kun je hier beluisteren:

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik zonder elektriciteit. De elektriciteitskabels lagen namelijk vlakbij de brand en dat betekent dat veel mensen nu zonder stroom zitten. Mijn telefoon is uitgevallen dus ik heb ook geen internet meer. Ik bevind me momenteel op de bank met een dubbele fleecetrui en een boek. Het boek dat ik op dit moment lees heet: ‘Duizend schitterende zonnen’ en is geschreven door Khaled Hosseini. Het is een mooi maar verdrietig verhaal en het speelt zich af in Afghanistan. Ik vind het ontzettend interessant om over de cultuurverschillen te lezen maar ergens vind ik het ook pijnlijk om te lezen dat wij vrouwen hier zoveel meer kansen hebben dan daar. Ik mag van geluk spreken dat ik hier woon dat is mij in ieder geval duidelijk.

Ik merk wel hoe afhankelijk we als mens zijn van elektriciteit. Vanochtend heb ik in de stad twee kopjes koffie gedronken omdat het daar warmer was dan hier (thuis). Maar op een gegeven moment vind ik het dan ook weer fijn om thuis te zijn. Op het moment van schrijven heb ik het gelukkig niet koud en het scheelt dat het nu niet vriest. We hebben vanmiddag zelfs een warme maaltijd kunnen maken doordat mijn vader nog een gaspitje in huis had. De afgelopen maanden spelen er ontzettend veel dingen en ik kan zeggen dat mijn leven niet saai is. Het voelt een beetje alsof ik sinds vorig jaar oktober in een andere film zit. Sommige dingen zijn te bizar voor woorden maar het heeft niet zoveel zin om daar verder over na te denken. Het is gewoon een kwestie van de dingen aangaan en het helpt mij om steeds te blijven voelen wat ik op dit moment nodig heb. Sinds gisteren ervaar ik geen echte coronaklachten meer en ondanks dat ik nog redelijk snel moe ben, voel ik mij vele malen beter dan eerst.

Ik ben heel benieuwd wanneer we weer elektriciteit hebben maar nu vermaak ik mij nog wel met mijn boek. Volgende week begint mijn minor trouwens en daar heb ik megaveel zin in.

Liefs en take care allemaal!


Een gedachte over “Lief dagboek p.11

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.