Een gebroken sleutel

1 augustus
De tijd vliegt want inmiddels zitten we alweer op dag 6. Dat kan ik haast niet geloven maar toch is het waar. Er zijn een aantal dingen gebeurd in de afgelopen paar dagen. Zo is er een wateroverstroming geweest in de camper, is de sleutel van de camper afgebroken en heeft mijn vader een nogal pijnlijke val gemaakt. Gisteravond waren we na het avondeten (bestaande uit gevulde pasta, roerbakgroentes en een heerlijke salade), gaan hiken en omdat de zon hier al om half 9 ondergaat moet je extra goed opletten waar je loopt. Het werd schemerig en de stenen waren vrij nat door de mist en de waterdamp, mijn vader had zijn telefoon vast en maakte een kleine slip waardoor hij zijn evenwicht voor een fractie van een seconden verloor. Dit resulteerde in een val. Gelukkig valt de schade mee en is de telefoon nog heel, mijn vader ook trouwens, ook wel fijn om te weten.

Deze gebeurtenissen maken het reizen met een camper niet saai. Een afgebroken sleutel is natuurlijk niet heel prettig. Dit betekent namelijk dat we de wc niet meer kunnen legen en dit betekent weer dat we de wc beter niet meer kunnen gebruiken. Mijn vader heeft vanochtend gesproken met de eigenaar van de camperplek waar wij ons nu bevinden. Deze man vertelde dat aangezien het vandaag zondag is we niet heel veel geluk hebben wat betreft het laten maken van een nieuwe sleutel. Morgenvroeg vertrekt de eigenaar naar het dorpje en hij stelde voor om onze sleutel dan mee te nemen en voor ons langs te gaan bij een sleutelmaker. Hartstikke aardig, we blijven dus nog een nachtje op deze camperplek en dat bevalt prima. We hebben hier een klein gebouwtje met een toilet en we zijn hier omringd met mooie natuur en met water. Het water uit de rivier is koud maar ook glashelder. Er zijn hier echt een aantal magische plekken die net uit een sprookjesboek lijken te komen.

Op dit moment is mijn vader spaghetti aan het maken. Mijn broer heeft zijn 4G weer te pakken en kan zijn vriendin weer bellen en de regen is inmiddels zo goed als opgehouden. Ik wil nu niet te vroeg juichen maar het lijkt erop alsof we de wind weer in de rug hebben. Vanochtend begonnen we met een korte wandeling en toen we 20 minuten bezig waren met het beklimmen van een rots in het bos kwamen we een ander stel hikers in de tegenovergestelde richting tegen. De man en de vrouw hadden ieder een grote rugzak en wandelstokken bij zich. De man besloot om ons te adviseren omtrent de hike. Hij vertelde ons bijvoorbeeld dat we nog zo’n 2 uur door het bos zouden moeten klimmen voor een beetje uitzicht. Met andere woorden zei hij eigenlijk dat het niet echt de moeite waard was. Ook liet hij blijken dat we er niet echt uitzagen als professionele hikers, hij zei iets in de trant van: ‘Met de spullen die jullie bij je hebben, kun je dit misschien beter niet doen’. Koppig als wij Nederlanders zijn, wilden we kijken of we gewoon zonder stokken die berg op konden komen. Dus wij liepen gewoon glimlachend door en wensten ze een goede wandeltocht. Een kwartier later begon het te plenzen en te onweren, er ontstond een stroompje die steeds groter werd. Wanneer je met onweer op een gebergte tussen de bomen staat voel je je toch niet zo veilig. Het pad werd steeds gladder en we hebben gelukkig verstandig gehandeld door de benen richting ons veilige plekje in de camper te pakken.





Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.