Lief dagboek p.5

Processed with VSCO with p5 preset
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ja ik weet het, waarschijnlijk is het de meest uitgesproken zin sinds Covid19: ‘wat leven we in een bizarre tijd.’ En eerlijk gezegd vraag ik mij af hoe vaak ik deze zin nog moet uitspreken voordat het besef echt gaat binnendringen. Want ergens voelt het  alsof ik niet helemaal hier ben en alsof ik mij nog steeds bevind in een lang uitzichtloos weekend. Ik heb natuurlijk ontzettend veel respect voor de mensen die werken in de zorg, voor de docenten die vanachter hun webcams de lesstof proberen over te brengen en voor de kleine ondernemingen die toch nog hun best doen om creatieve oplossingen te bedenken in deze crisis. Eigenlijk denk ik aan iedereen en daarmee besef ik mij dat ik niet veel te klagen heb.

Laatst hoorde ik iemand zeggen: ‘ik heb de tijd van mijn leven.’ En hoewel je dat nu eigenlijk niet echt mag zeggen vind ik het fijn dat mensen juist van deze situatie het beste proberen te maken. Eigenlijk is dat toch ook het beste wat je kunt doen? Het is natuurlijk belangrijk om rekening te houden met anderen en goed voor jezelf te blijven zorgen in deze (laten we hem er toch maar weer in gooien) bizarre tijd.

In Amerika is de dumbbell (een gewichtje om mee te sporten) tegenwoordig giphy (4)
één van de best verkochte artikelen. Samen met de broodbakmachine trouwens, die na deze coronacrisis waarschijnlijk weer stoffig in de hoek blijft staan. Maar toch vind ik deze ontwikkelingen wel fascinerend. Enerzijds zie ik mensen die massaal op social media hun workouts en bleekselderij juice delen en anderzijds zie ik mensen die de gekste hobby’s verzinnen, vreemde talen gaan leren, een muziekinstrument bespelen, maaltijden gaan koken voor ouderen, brieven gaan schrijven en noem maar op. 

Ik moet bekennen dat ik een paar dagen terug met mijn handen in het haar zat. En nee, ik ben niet voor kapper gaan spelen, dat moest er nog eens bijkomen trouwens. Maar ik zat echt even op het punt dat ik voor mijn gevoel alles al had gedaan. Ik had mandala’s gekleurd, koekjes gebakken, lange wandelingen gemaakt, naar podcasts geluisterd, zoom meetings gehad met vrienden, boeken gelezen en langzaamaan was ik op een moment gekomen waarop ik dacht: oké, en wat nu? Gelukkig kwam er toen het besef dat ik stapels schoolwerk heb liggen en ik mij dus zeker niet hoef te vervelen.

Het is dan ook niet echt zo dat ik mij snel verveel. Maar op dit specifieke moment wist mijn creatieve brein (de rechterhersenhelft) gewoon even geen nieuwe dingen te verzinnen. Nu heb ik de draad wel weer helemaal opgepakt, mijn routine een beetje veranderd en ik kan zo wel weer door tot en met de zomervakantie. Want ja, mijn school heeft laten weten dat er tot en met de zomervakantie geen fysieke lessen zullen plaatsvinden. Moet je nagaan dat dit tientallen jaren geleden was gebeurd toen er nog geen computers (laat staan houseparty’s en zoom-meetings) bestonden. Wat dat betreft is het een fijn idee dat je iedereen zou kunnen bellen en dat Netflix volstaat met documentaires en series. Al moet ik ook zeggen dat ik in de laatste paar weken geen enkele serie of film heb gevonden die mij 5 minuten heeft weten te boeien. Gelukkig maar, want zo kan ik mijn schermtijd nog enigszins inperken.

Verder merk ik dat ik extra dankbaar ben voor mijn vrienden. Ja ik weet het, mega cliché. Maar dingen zijn soms cliché voor een reden. Gisteren kreeg ik een zelfontworpen kaartje van een vriendin en toen merkte ik dat ik door zo’n gebaar mij zo intens gelukkig kan voelen. Het is een beetje alsof je vroeger een uurtje langer mocht opblijven om vervolgens met je ouders thee te drinken en tortilla’s met guacamole te eten. Dat zijn de kleine dingen die meer voor je betekenen dat een ander misschien denkt. Zijn er trouwens nog mensen die vaak chips eten? Ik heb het gevoel dat chips uit een ander tijdperk komen, of beter gezegd, uit een andere levensfase.

Frietjes daarentegen zijn weer helemaal terug, al moet ik giphy (3)bekennen dat ze eigenlijk nooit echt weg zijn geweest uit mijn leven. Ik dwaal af, dit is hoe mijn hersenen in quarantaine blijkbaar werken. Ik ben benieuwd waar ik over een week ben, bij de poffertjes misschien? Ook zoiets wat ik al jaren niet heb gehad. 
Gelukkig is er veel meer in het leven dan poffertjes en kan ik mijn geluk ook uit andere giphy (2)dingen halen. Ik hoop dat iedereen goed voor zichzelf zorgt en ook denkt aan zijn/haar mentale gezondheid. Gedachten hebben zoveel impact om je brein, het is dus belangrijk dat je positief blijft denken. Dus bij deze een thuisopdracht: Wat zijn drie fijne dingen in je leven die als eerste in je opkomen? Ik ben benieuwd. Take care!

Een gedachte over “Lief dagboek p.5

  1. Aah leuk stukje!

    3 fijne dingen die op dit moment als eerste in mij opkomen :
    -m’n lieve, oh zo blije, kat die naast mij ligt te spinnen.
    -de kleuren van de bomen op dit moment. Zo mooi fris groen.
    -m’n ouders en broer die ik met trots m’n gezin mag noemen. Ben blij met ze!

    Liefs en fijne vrijdag Guin!

    XJis

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.