Lief dagboek p.3

_DSC0006
Een greep uit mijn dagboek (a.k.a geen logische verbanden, geen structuur) alleen mijn gedachten, zwart op wit.

Lief dagboek,

Ik adem diep in en uit en kijk om mij heen. Voor mij staat een een heet kopje koffie waar de damp nog vanaf komt. Naast mij op de bank liggen twee katten en schuin links van mij ligt de 3e kat heerlijk te relaxen in het zonnetje. Volgens mij zitten wij ondertussen alweer in quarantaine week 4. In de middag heb ik een paar boodschappen gedaan en net heb ik wat glas weggebracht. Verder ben ik van plan om vandaag nog een beetje te leren en in de avond een wandeling te maken. Dan is het minder druk, iets koeler en dan kan ik ook nog genieten van de zonsondergang.

Het was een goede week met veel inzichten. Ik merk eigenlijk sowieso dat ik nog steeds veel over mezelf en het leven leer. Ik denk dan ook dat dat niet echt ophoudt naarmate je ouder wordt. Maar het is wel fijn om jezelf steeds beter te leren kennen. Ik moet zeggen dat ik 19 wel een hele mooie en prettige leeftijd vind. Vroeger wilde ik altijd graag ouder zijn maar nu vind ik het eigenlijk wel prima zo. Ik heb dan ook nog niet heel veel verantwoordelijkheden, daar ben ik mij zeker van bewust. Maar 19 is een leeftijd waarop nog heel veel mogelijk lijkt maar ik ook merk dat ik nog heel erg opensta voor dingen. Ik voel een soort energie/kracht in mijzelf die steeds meer naar buiten mag gaan treden. Misschien is dit een beetje vaag beschreven maar wie weet dat iemand zich daarin herkent.

Vanmorgen deed ik voor het eerst sinds een lange tijd weer eens yoga en wat is dat toch fijn. Terwijl ik het kopje koffie aan het zetten was bedacht ik mij hoe luxe het eigenlijk is om een moeder als yogadocent te hebben. Mijn moeder weet veel van en over het lichaam en het is echt ontzettend fijn om iemand dichtbij je te hebben die je op bepaalde dingen kan wijzen. Zo weet zij bijvoorbeeld wat helpt tegen spanning in je nek, welke oefeningen je kunt doen om soepel te blijven en hoe je een juiste houding aanneemt. Nu heb ik zelf natuurlijk ook veel geleerd door mijn yogaopleiding maar toch is het af en toe fijn om gespiegeld te worden door iemand anders. En hoe leuk is het eigenlijk om met je moeder yoga te kunnen doen (zoals ik vanochtend deed). Dat zijn toch kleine momenten van geluk waar ik mij heel dankbaar voor voel. Ik zie alleen niet altijd wat voor een privilege ik wat dat betreft heb.

Ik heb het geluk dat ik in quarantaine zit met mijn ouders, waarschijnlijk is dat niet voor iedereen een ‘geluk’ maar ik merk dat ik het heel fijn vind om toch een aantal mensen om mij heen te hebben.

Wat is er verder gaande in mijn leven? Ik heb mijn haar roze geverfd want ja, wat moet je anders in quarantaine. Op dit moment heb ik een vlecht en draag ik een streepjesshirt en ik moet zeggen dat ik mij stiekem een beetje zoals Pippi Lankous voel. Of wacht, dan ben ik wel een vriendin van Pippi, dat is leuker. Verder heb ik de Instagram app even een paar dagen verwijderd van mijn telefoon. Ik merk dat ik alle informatie toch onbewust opsla in mijn hoofd en dat ik daar niet heel veel mee kan. Dus nu probeer ik mij vooral te focussen op mijn eigen leven. En het scheelt ook met de schermtijd dus dat is pluspunt 2. Verder merk ik dat ik iets minder bezig ben met het nieuws en dat vind ik ook wel fijn. De belangrijkste dingen krijg ik wel mee, maar constante updates over aantallen en cijfers hoef ik niet meer te weten. Ik kan er toch niet veel aan doen en het heeft al helemaal geen zin om mij zorgen te gaan maken terwijl ik hier thuis zit.

Nog even terugkomend op yoga, wat ik met yoga leerde is om af en toe je hand op je buik te leggen en hier dan naar toe te ademen. Op deze manier maak je eigenlijk op een dieper level contact met jezelf en mij helpt het om nog beter te voelen waar ik op dit moment behoefte aan heb. Ook voel je dan goed of je gestrest bent of dat je buik juist ontspannen is etc. Terwijl ik mijn handen net op mijn buik legde vloog er een mannetje met een grote parachute voor mijn ogen het weiland in. Ik moet dit even opschrijven want het was een komisch gezicht. In een cocon wat leek op een slaapzak zweefde hij zo het weiland in. De man loopt nu met zijn parachute naar het hekje toe waar hij straks waarschijnlijk overheen springt. Ver voor me in de wei rennen twee kinderen, jongens van rond de 12, hard op de man af. De jongens wonen op de boerderij en zijn zo te zien nieuwsgierig. Ze komen helemaal van de andere kant aanrennen maar de man is snel en is inmiddels al bijna het weiland uit.

De man is mij trouwens bekend, het is de vader van een jeugdvriendin. Ik vind het zo fijn om te zien dat mensen nog steeds bezig zijn met hun hobby’s. En wat moet het goed voelen om zo in de lucht te zweven, daar ben je natuurlijk ook lekker veilig. Maar om toch maar even het bruggetje te maken, die veiligheid kun je dus ook voelen wanneer je je handen op je buik legt en rustig in -en uitademt.

Met deze woorden wil ik dit stukje tekst graag afsluiten. Ik wens iedereen bij deze alvast een hele fijne Pasen. Take care!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.