wie goed doet goed ontmoet

photo_2019-07-29_13-39-34.jpg

Soms heb ik het gevoel alsof mijn leven een film is. Alsof ik de regie af en toe uit handen moet geven en soms moet improviseren. Een paar dagen geleden regende het voor het eerst tijdens onze roadtrip in zuid-Frankrijk. We reden met de camper langs een meer en de regen sloeg op het raam. Mijn vader stopte de camper abrupt en later bleek dat hij 2 voorbijgangers had opgemerkt met fietsen aan hun hand. Hij vroeg of ze oké waren maar hij zag al snel dat de vrouw naar haar schouder greep. De vrouw genaamd Catherine was Frans maar kon ook een beetje engels. De man, Gabriëlle kon geen engels dus het was handig dat we Catherine in ieder geval goed begrepen.

Catherine vertelde dat ze met de fiets was gevallen en dat ze erg veel pijn had aan haar schouder. Mijn vader stelde voor om ze met de camper naar hun huis te brengen en de fietsen op de fietsendrager mee te vervoeren. Ze hoefden dan niet in deze omstandigheden naar huis te lopen. De route naar het huis duurde 10 minuten, hierna zouden ze dan meteen door kunnen naar het ziekenhuis. De route op zichzelf was een hele challenge. We kwamen aan bij een onwijs smal bruggetje waar je nauwelijks overheen kon met de camper. Toch besloten we mede door deze ‘noodsituatie’ de gok te wagen. Anders zouden we flink om moeten rijden en eigenlijk was omkeren al niet meer mogelijk.

Wat bleek, er was op diezelfde brug een bruiloft bezig. Mensen stonden met camera’s foto’s te maken van de bruid en bruidegom. Ze begrepen dat we iemand met een verwonding in de camper hadden zitten en lieten ons erlangs. Dit betekende wel dat zij op de muurtjes moesten klimmen. Een hele chaotische maar ook wel komische situatie.

Eenmaal bij het huisje van Gabriëlle en Catherine aangekomen liet Gabriëlle weten dat we konden aanschuiven bij het avondeten. Na het avondeten zouden ze dan naar het ziekenhuis vertrekken.

Het huisje lag op een bult en dat betekende dat het uitzicht prachtig was. Het voelde gek om zomaar een huis binnen te stappen maar we konden de dankbaarheid van Gabriëlle en Catherine voelen en ze wilden iets voor ons terugdoen.
Binnen in het huis was de zus van Gabriëlle bezig in de keuken. De vader van Gabriëlle (een man van 93 die iets weghad van pa flodder) zat een franse talentenshow te kijken op de tv. Het was een bizarre setting. De tafel was al gedekt en Gabriëlle zette een aantal flessen drank op tafel (lees: 47%). Na de drank en de borrelhapjes werd er een salade, een pizza en een quiche geserveerd. Daar zaten we dan, op een avond in een random woonkamer, bij mensen die we net hadden ontmoet in zuid-Frankrijk. We hebben gelachen, vragen gesteld, vragen beantwoord en uiteindelijk zelfs nog gezongen. Het voelt soms nog als een droom. Maar het filmpje van mijn broer laat me beseffen dat deze avond echt heeft plaatsgevonden.

Wat een onwijs lieve mensen zijn er op deze wereld. En het blijkt maar weer: ‘wie goed doet, goed ontmoet’.

De video van het zingen (ter bewijs haha) 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.