‘Jongens, waar is mijn mobiel?’

photo_2019-07-23_22-18-35

De klok slaat precies 8:00. De zon schijnt in mijn gezicht en af en toe loopt er iemand voorbij. We zijn op de 2e camping aangekomen. Meteen merkte ik een enorm contrast op tussen de eerste en de tweede camping. Dit past meer bij ons, maar ik weet dat we er niet langer zullen blijven. We trekken steeds door en hechten ons niet teveel aan één bepaalde plek. Ik moet zeggen dat ik dat wel fijn vind. Deze camping is groot met veel rust en ruimte, iedereen is hier wat meer op zichzelf, je staat niet dicht op elkaar en dat creëert een nog groter gevoel van vrijheid.
Aan deze camping ligt een meer, ik heb zo het vermoeden dat ik en mijn vader over een uurtje een duik zullen gaan nemen. Maar misschien drinken we eerst samen een kopje koffie.

Gisteren was het weer een groots avontuur. Na onze pauze-stop reden we weg toen de koplamp eraf viel. Met ducktape werd hij weer vastgeplakt en we konden onze reis voortzetten. We besloten om wat boodschapjes te halen bij een supermarkt.

Nu neem ik je even mee terug naar het punt dat we op een parkeerplaats stonden (en inmiddels al een halfuur hadden gereden vanaf onze vorige stop). We hadden nog geen boodschappen gedaan en vroegen de weg aan een vrouw. We pakten onze spullen en waren de camper nog niet uit toen mijn vader duidelijk maakte dat hij zijn telefoon niet meer kon vinden. Wij zoeken en zoeken en terwijl onze zoektocht naar dat telefoontje bezig was ging het alarm meerdere malen af omdat die tijdens het zoeken perrongeluk was ingeschakeld. Uiteindelijk werd dit opgelost maar hadden we nog steeds geen telefoon gevonden. Ik dacht terug aan de plek waar we een tijdje hadden doorgebracht (lees: een grasveld van een boer in the middle of nowwhere) en ik moet eerlijk bekennen dat ik de hoop al een beetje had opgegeven. Totdat het lampje ging schijnen bij mijn vader. Het lampje had trouwens niet alleen figuurlijk geschenen. Toen mijn vader de koplamp wilde repareren moest hij de motorkap omhoog doen en gebruikte hij zijn telefoon als zaklamp om bij te schijnen.

Wat had hij nou met het mobieltje gedaan? Juist, onder de motorkap gelegd. En godzijdank dat hij daar nog lag toen hij de ingeving kreeg dat hij hier misschien wel zou kunnen liggen. Het is ook echt de meest onhandige en gevaarlijke plek voor een telefoon maargoed, hij was hem daar vergeten. Je snapt wel dat dit nu een soort inside joke is geworden en dat we nu telkens wanneer we iets kwijt zijn naar de motorkap verwijzen.

Eind goed al goed, we konden boodschappen gaan doen.  Al duurde dat ook nog even doordat we steeds verder en verder werden gestuurd door de buurtbewoners. Ik moet zeggen dat ik nog redelijk onder de indruk was van de franse kunsten van mijn vader, dus pap bij deze, steek die maar in je zak. Eenmaal aangekomen bij de supermarkt was het tijd voor ijsjes, appels en alles wat je haalt wanneer je vindt dat je het verdient hebt.

Nu ik dit schrijf hoor ik de vogels en kijk ik ver vooruit. Ik weet dat er nog heel veel avonturen gaan komen, dag 3 is ingegaan.

C’est la vie.

Een gedachte over “‘Jongens, waar is mijn mobiel?’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.